کوردستان فردا
سه شنبه ۲۹ خرداد ۱۳۹۷ ۱۴:۴۲

برای درخت آرزوها

سردبیر

اینجا صدا به صدا نمی‌رسد و پل رابط میان من و تو، درختی است به نام درخت آرزو؛ من در تنهائی می‌نویسم و شما در مراسمی خاص با حضور بزرگان و… می‌خوانیش رویایی کودکیم را که در انتهایش به دوچرخه‌ای ختم می‌شود.
آری من کُد ….. هستم و شما بخشنده والا با این تفاوت آرزوهای من اندرونی است و بخشش شما اما عمومی، فارغ از ایتام بودن و بد سرپرست بودن و…. یک وجه مشترک ما را دور درخت آرزوها جمع می‌کند و آن انسان بودن است. در لابلای این هوای مه آلود، نبودن حضور درخت آرزوها یعنی سلامی دوباره به بارگاه باهم بودن منوط براینکه ای کاش روزی برسد که دیگر نیازی نباشد که من بنویسم و شما بخوانید.
در لابلای نوشته‌های درخت آرزوها که بیش از ۹۰ درصدش به دوچرخه ختم می‌شود می‌توان رخنه‌ای بر نظام آموزشی گرفت که نتوانسته است نهادینه کنند نیازها را و ما دنبال لذت‌های کودکی هستم خواسته‌ای کوتاه مدت به این معنی که من با یک دوچرخه نهایتا می‌توانم یک یا دوسال بازی کنم بعدا یا دوچرخه می‌شکند یا اینکه من بزرگ می‌شوم و قضیه درخت آرزوها به همین زمان ختم می‌شود.
ای کاش درخت آرزوها را تغییر نام می‌دادند و می‌کردند درخت تعهدات به این معنی که من نمی‌نوشتم و شما قبول مسئولیت می‌کردید مخارجم را برای ادامه تحصیل و مخارجی ساده برای زندگی کوچک که دیگر دنیایی من دوچرخه نمی‌شود و شما با خرید آن نمی‌رفتید تا سال دیگر و درخت دیگر و آرزوی دیگر