بعضی فرمانده‌ها را سربازها روایت می‌کنند
بعضی فرمانده‌ها را سربازها روایت می‌کنند
هفته فراجا، فقط نامی در تقویم نیست؛ فرصتی است برای یادآوری نقش مجموعه‌ای که بخش قابل توجهی از مسئولیت برقراری نظم و امنیت جامعه را بر عهده دارد؛ از مأموریتی که شاید در یک خیابان و در چند دقیقه انجام شود تا ساعت‌ها و روزهایی که نیروهای فراجا برای آموزش، آماده‌سازی و انجام وظایفشان پشت سر می‌گذارند.

اما پشت این لباس و درجه‌ها، آدم‌هایی ایستاده‌اند؛ آدم‌هایی با مسئولیت‌های متفاوت، از سربازی که تازه قدم به مسیر خدمت گذاشته تا فرماندهی که مسئول آموزش و هدایت همان سرباز است.

در پادگان شهید رجایی، جایی که سربازان دوران آموزشی خود را سپری می‌کنند، این رابطه را می‌شود از نزدیک دید.

رابطه فرمانده و سرباز، طبیعتاً بر پایه نظم و سلسله‌مراتب شکل گرفته است؛ اما در این میان، نوع برخورد فرمانده می‌تواند فضای یک دوره آموزشی را برای سرباز متفاوت کند.

سروان سعید نیک‌نژاد و سروان نوید آینه‌بندی از جمله فرماندهانی هستند که سربازان این دوره از آنها به نیکی یاد می‌کنند. شاید دلیلش هم چندان پیچیده نباشد؛ در کنار جدیت و مسئولیتی که در جایگاه فرماندهی دارند، تلاش کرده‌اند فاصله میان «فرمانده» و «سرباز» را صرفاً با درجه و دستور تعریف نکنند.

بین آنها و سربازان، بیشتر از آنکه رابطه‌ای خشک و تحکمی دیده شود، نوعی رفاقت و صمیمیت شکل گرفته است؛ البته در چارچوب همان نظم و انضباطی که دوره آموزشی بدون آن معنا ندارد.

این روایت قرار نیست یک متن تقدیرنامه یا تعریف و تمجید از دو فرمانده باشد؛ صرفاً روایتی است از چیزی که در میان سربازان دیده و شنیده می‌شود؛ اینکه گاهی نوع رفتار یک فرمانده، بیشتر از درجه روی دوشش در ذهن سرباز می‌ماند.

یکی از روایت‌هایی که درباره سروان نیک‌نژاد در میان سربازان دوره‌های قبل نقل می‌شود، شاید گویاتر از هر تعریف و تمجیدی باشد.

در همان روزهای دوره آموزشی، یکی از سربازان که ظاهراً دلش نمی‌خواست از گروهان و فرمانده‌اش جدا شود، رو به سروان نیک‌نژاد گفته بود:

«جناب سروان، تو رو خدا بذارید توی دستشویی گروهان بخوابم، ولی پیش شما دوره‌م رو تموم کنم.»

جمله‌ای که شاید با خنده تعریف شود، اما پشت آن می‌توان چیز دیگری هم دید؛ اینکه یک سرباز در فضای نه‌چندان ساده آموزش، آن‌قدر با فرمانده خود احساس راحتی کرده که چنین حرفی را به زبان آورده است.

البته قرار نیست از این روایت، تصویری بی‌نقص و افسانه‌ای از یک فرمانده ساخته شود. فرماندهی در یک پادگان آموزشی، مسئولیت و چارچوب خودش را دارد؛ دستور، انضباط و اجرای مقررات بخشی جدایی‌ناپذیر از آن است. اما در کنار اینها، نحوه رفتار با سرباز هم بخشی از همان مسئولیت است.

در نهایت، سربازی که امروز در میدان آموزش ایستاده، فردا قرار است در لباس فراجا بخشی از مسئولیت‌های انتظامی و اجتماعی کشور را بر عهده بگیرد. کیفیت همین روزهای آموزش، نوع مواجهه او با مسئولیت، قانون، مردم و همکارانش را تحت تأثیر قرار می‌دهد.

نیروهای فراجا در طول خدمت، در موقعیت‌های مختلف با مردم مواجه‌اند؛ از برقراری نظم و امنیت گرفته تا امدادرسانی، مأموریت‌های انتظامی، مقابله با جرائم و حضور در موقعیت‌هایی که گاهی نیازمند تصمیم‌گیری سریع و مسئولانه است. پشت این مسئولیت‌ها، آموزش و تجربه‌ای قرار دارد که از همین محیط‌های آموزشی آغاز می‌شود.

شاید به همین دلیل است که نقش فرماندهان آموزشی، فقط آموزش چند دستور و قانون نیست. آنها در بخشی از مسیر، با نسلی از سربازان کار می‌کنند که قرار است بخشی از نیروهای آینده فراجا را تشکیل دهند.

و شاید ارزش بعضی فرمانده‌ها را بهتر از هر مراسم و تقدیرنامه‌ای، بتوان از حرف سربازهایی فهمید که روزهای سخت آموزش را کنارشان گذرانده‌اند.

در هفته فراجا، در کنار تقدیر از همه نیروهایی که برای حفظ نظم و امنیت جامعه تلاش می‌کنند، بد نیست سهمی هم برای کسانی قائل باشیم که شاید کمتر دیده شوند؛ فرماندهان و مربیانی که در پادگان‌ها، دور از هیاهوی مأموریت‌های خیابانی، مشغول آماده‌کردن نیروهای فردای فراجا هستند.

بعضی آدم‌ها را می‌شود از روی درجه‌شان شناخت؛
اما بعضی فرمانده‌ها را، از روایتی که سربازهایشان بعد از پایان دوره درباره آنها تعریف می‌کنند.

  • نویسنده : عرفان کرمی
  • منبع خبر : کردستان فردا