شوپنهاور معتقد بود تفاوت انسان با سایر حیوانات در این است که انسان حیوانی مرگ اندیش است. انسان تنها حیوانی است که از مرگ خود آگاهی دارد و این مزیت عمده یا شاید رنج بزرگی باشد که بر انسان تحمیل می شود. حیوانات در مواجهه با تهدید مرگ به صورت غریزی واکنش نشان می دهد. […]
شوپنهاور معتقد بود تفاوت انسان با سایر حیوانات در این است که انسان حیوانی مرگ اندیش است.
انسان تنها حیوانی است که از مرگ خود آگاهی دارد و این مزیت عمده یا شاید رنج بزرگی باشد که بر انسان تحمیل می شود.
حیوانات در مواجهه با تهدید مرگ به صورت غریزی واکنش نشان می دهد. اما هیچگونه فهم فکری و فلسفی یا توان اندیشه و تامل در مورد مرگ را ندارند. هیچ سگ یا گربه ای دلهره کرونا و سرطان و ایدز ندارد. هیچ سگ و گربه ای توان اندیشیدن به چگونگی جان سپردن خود ندارد. یا هیچ حیوانی به جز انسان به شب اول قبر خود و جسم خود در میان انبوهی از خاک یا تلی از آتش نمی اندیشد. مرگ اندیشی امری خاص انسانهاست.
مرگ آگاهی و مرگ اندیشی
به واسطه مرگ آگاهی و مرگ اندیشی است که انسان به متافیزیک و ماوراء الطبیعه پناه می برد.
خدا، دین، اخلاق، فلسفه و بسیاری امور دیگر برای پاسخ به چیستی مرگ و چگونگی مواجهه انسان با مرگ دلایل متفاوت و گوناگونی ارائه کرده اند. هر کدام بسته به پرسپکتیو و چشم انداز خود به هستی، تلاش کرده اند از دلهره و ترس مواجهه انسان با مرگ کاسته و بار معنایی متفاوتی به این پاسخ بنیادین و همیشگی زندگی انسان ارائه نمایند.
آنا گاوالدا در یکی از آثار خود می نویسد: “زندگی حتی وقتی انکارش می کنی، حتی وقتی نادیده اش می گیری، حتی وقتی نمی خواهی اش از تو قوی تر است. از هر چیز دیگری قوی تر است.”
اما باید بگوییم که این اندیشه مرگ است که سختر و دلهره اورتر از زندگی است. اندیشه مرگ است که باعث می شود انسان در لحظه ای به تمام دستاوردهای بشری پشت پا زده و به موجودی ترسناک و وحشی بدل شود.
امروز تصاویر عجیب و گاها ترسناکی از سراسر جهان مشاهده می شود. افرادی که فروشگاهها را خالی کرده اند، مردان و زنانی که به خاطر یک دستمال یا ماسک به جان هم افتاده اند و کالاهایی که به چندین برابر ارزش و قیمت واقعی در آنی به فروش می رسد.
مرگ زبان مشترک میان همه انسانهاست. از چین تا خاورمیانه و غرب همه از اندیشه مرگ می ترسند. صدای مرگ خیابان ها و کوچه ها را خالی می کند. پرده ها و لایه های تمدنی را کنار می زند، مردم را به انجام اعمال عجیب می کشاند و گاهی ضجه ها و اشک ها را برمی انگیزاند.
- نویسنده : فرهاد قنبری
لینک کوتاه :
https://kurdistanefarda.ir/?p=5788
