در طی روزهای اخیر بیمارستانهای ایتالیا اعلام کردەاند کە فقط از بیمارانی کە سن کم دارند استقبال میکند. این یعنی پیرها برایشان مهم نیستند و زندگی جوانان ارجح است. بە اصطلاحی دیگر باید گفت کە یک تبعیض بر اساس سن و سال و توانایی جسمی انسانها انجام گرفتە است. با این توصیفات بە یاد اعمال […]
در طی روزهای اخیر بیمارستانهای ایتالیا اعلام کردەاند کە فقط از بیمارانی کە سن کم دارند استقبال میکند. این یعنی پیرها برایشان مهم نیستند و زندگی جوانان ارجح است. بە اصطلاحی دیگر باید گفت کە یک تبعیض بر اساس سن و سال و توانایی جسمی انسانها انجام گرفتە است. با این توصیفات بە یاد اعمال نژادپرستانە هیتلر افتادم کە پیرها و افرادی را کە از لحاظ جسمی و روحی ناقص بودند را نابود میکرد. اما این دیدگاه تاریخی طولانی تر دارد.افلاطون در کتاب “جمهور” خود از خداوند طب “اسکولاپ” چنین نقل قول میکند:
“… بنابراین میتوان گفت کە اسکولاپ فن طبابت را فقط برای کسانی اختراع نمودە کە مزاج و روش زندگی آنان قرین سلامت باشد ولی مبتلا بە یک مرض مشخص و موقتی گردند، دربارە اینگونە بیمارها وی استعمال دارو و عمل جراحی را جایز دانستە بی آنکە در روش زندگی آنها تغییری قائل شود، و بدین طریق اسکولاپ منافع کشور را حفظ کردە است. اما در مورد بیمارانی کە مبتلا بە مرض مزمن و دامن گیر باشند، وی نخواستە است کە زندگی پر مشقت آنان را بە وسیلە معالجات تدریجی و تجویز جوشاندە و مسهل، طولانی کند و باعث شود کە آنها اطفالانی مانند خودشان بە وجود آورند. (منبع: جمهور افلاطون، ترجمە فواد روحانی، چاپ چهارم، صفحە ١٨٧)
در ادامە افلاطون چنین مینویسد:
” … و اما در مورد کسی کە طبیعتآ بیمار و ناپرهیز باشد آنها عقیدە داشتند کە طولانی شدن عمر او عمر وی نە بە نفع خود اوست نە بە نفع کشور، بلکە اصولآ فن طبابت برای یک چنین کسی درست نشدە و مراقبت از وی شایستە نیست حتی اگر از امیداس غنی تر باشد.” (جمهور افلاطون، ترجمە ف.ر. صفحە ١٨٨)
و در همان کتاب باز آمدە است: “… اما تکلیف باقی مردم شهر این است کە آنانکە جسملآ علیلند باید بە حال خود واگذار شوند تا بمیرند و آنانکە روحآ فاسد و اصلاح ناپذیرند باید بە دست اهالی شهر کشتە شوند.” (جمهور افلاطون، ترجمە ف ر، صفحە ١٩٢).
کاپیتالیسم در قرن21
امروز اما، در قرن بیست و یک نیز مستقیم یا غیر مستقیم شاهدیم کە اینبار این کاپیتالیسم است کە با چنین دیدگاهی بە میدان آمدە است، تا بە قول خودشان جامعە حفظ شود. جامعە از دیدگاه یک کاپیتالیست یعنی بازار تولید و مصرف. اینجا فقط سود و زیان اقتصادی است کە حرف اول را میزند. مگسهای مزاحم باید بە دور راندە شدە یا بمیرند. از این رو کاپیتالیسم عملآ خواستار قربانی شدن کسانی است کە از لحاظ جسمی ناتوانن اند و یا بە مرضهای شدید و غیر قابل علاج گرفتاراند، و یا اینکە بسیار پیراند. اما مگر نە اینکە این افراد انسان اند و نیز بخشی از جامعە انسانی؟ اسکولاپ سرمایەداری با زبان نە اما با چشمان و دستهای آغشتە بە خونش میگوید کە نە! از چشمان این خداوند فاشیست کە مارهای طبابت در آنان میخزند چنین میخوانم: انسان یعنی نیروی تولید و سلامت کامل … داروهای من نیز فقط متعلق بە کسانیست کە شانس زندە بودن و تولید مجدد دارند
- نویسنده : شیرکو جهانی
لینک کوتاه :
https://kurdistanefarda.ir/?p=5948
