ئەمڕۆ ۲۱ خەزەڵوەر ساڵۆگەری لە دایک بوونی شاعیری نوێخوازی فارس عەلی ئەسفەندیاری(نیما یوشیج) لە یوشی مازەندەرانە.(۱۲۷٦-۱۳۲۸) ئەوشاعیرە بەنێوبانگە بە بڵاوکردنەوەی شێعری “ئەفسانە” بیرو بڕواکانی سەبارەت بە شێوازی کۆنی شێعر ی فارسی گۆڕی و خۆی خستە بەر توانجی سەدان ئەدیبی دژ بەو کارە نەکراوە. نیما ساڵی۱۳۲۸ کاتێک ٦۲ساڵی بوو بەهۆی نەخۆشی گیانی خۆی لەدەستداو لە گۆڕستانی […]
ئەمڕۆ ۲۱ خەزەڵوەر ساڵۆگەری لە دایک بوونی شاعیری نوێخوازی فارس عەلی ئەسفەندیاری(نیما یوشیج) لە یوشی مازەندەرانە.(۱۲۷٦-۱۳۲۸)
ئەوشاعیرە بەنێوبانگە بە بڵاوکردنەوەی شێعری “ئەفسانە” بیرو بڕواکانی سەبارەت بە شێوازی کۆنی شێعر ی فارسی گۆڕی و خۆی خستە بەر توانجی سەدان ئەدیبی دژ بەو کارە نەکراوە. نیما ساڵی۱۳۲۸ کاتێک ٦۲ساڵی بوو بەهۆی نەخۆشی گیانی خۆی لەدەستداو لە گۆڕستانی ئیمام زادە عەبدواڵڵەی تاران تەسلیم بە خاک کرا.
در شب تیره ، دیوانه ای که او
دل به رنگی گریزان سپرده
در دره ی سرد و خلوت نشسته
همچو ساقه ی گیاهی فسرده
می کند داستانی غم آور
در میان بس آشفته مانده
قصه ی دانه اش هست و دامی
وز همه گفته ناگفته مانده
از دلی رفته دارد پیامی
داستان از خیالی پریشان
ای دل من ، دل من ، دل من
بینوا ، مضطرا ، قابل من
با همه خوبی و قدر و دعوی
از تو آخر چه شد حاصل من
جز سر شکی به رخساره ی غم ؟
آخر ای بینوا دل ! چه دیدی
که ره رستگاری بریدی ؟
مرغ هرزه درایی ، که بر هر
شاخی و شاخساری پریدی
تا بماندی زبون و فتاده ؟
می توانستی ای دل ، رهیدن
گر نخوردی فریب زمانه
آنچه دیدی ، ز خود دیدی و بس
هر دمی یک ره و یک بهانه
تا تو ای مست ! با من ستیزی
تا به سرمستی و غمگساری
با فسانه کنی دوستاری
عالمی دایم از وی گریزد
با تو او را بود سازگاری
مبتلایی نیابد به از تو
افسانه : مبتلایی که ماننده ی او
کس در این راه لغزان ندیده
آه! دیری است کاین قصه گویند
از بر شاخه مرغی پریده
